Zoekresultaten voor: ‘DOG-CUR’

Neuro-axonale dystrofie (NAD) bij Papillon-honden is een zeldzame erfelijke neurologische aandoening die progressieve degeneratie van het centrale zenuwstelsel veroorzaakt.
De symptomen verschijnen zeer vroeg, meestal tussen 2 en 4 maanden, en omvatten afwijkingen in de gang, tremoren van het hoofd en de ledematen, zwakte van de achterpoten, en in sommige gevallen ook van de voorpoten of visuele tekorten.
Het verloop is snel en ernstig: de getroffen honden kunnen moeite hebben met eten en worden vaak kort na het optreden van de symptomen geëuthanaseerd vanwege een gereserveerd vitaal prognose.

Bij de Riesenschnauzer wordt een specifieke vorm van progressieve retina-atrofie (PRA) geassocieerd met een mutatie in het NECAP1-gen. De eerste symptomen verschijnen meestal rond de leeftijd van 4 jaar. Deze aandoening wordt gekenmerkt door een geleidelijke achteruitgang van het netvlies, wat leidt tot blindheid.

Deze test is ook verplicht voor de Teckel en de Dwergkeeshond in het kader van het fokprogramma van de Vlaamse overheid (zie het officiële programma).

Microphthalmie bij de Irish Soft Coated Wheaten Terrier is een aangeboren oogaandoening die wordt veroorzaakt door een mutatie (K12del) in het RBP4-gen. Deze mutatie verstoort het transport van vitamine A, die essentieel is voor de oogontwikkeling. De ziekte komt enkel tot uiting wanneer zowel de teef als de pup homozygoot zijn voor deze mutatie. Aangetaste honden vertonen een abnormaal kleine ontwikkeling van een of beide ogen, soms in combinatie met hematologische afwijkingen.
Deze test is bovendien verplicht voor de Jack Russell Terriër in het kader van het Vlaamse fokprogramma (zie officieel programma).

Paradoxale pseudomyotonie bij honden is een zeldzame neuromusculaire aandoening die wordt gekenmerkt door voorbijgaande episoden van gegeneraliseerde spierstijfheid, vaak uitgelokt door intensieve inspanning. Klinische symptomen treden meestal op vóór de leeftijd van twee jaar en doen zich voor tijdens activiteiten zoals rennen, springen of traplopen. De episoden zijn doorgaans kort en reversibel, maar de ernst kan variëren tussen individuen. In ernstigere gevallen kan ademhalingsbetrokkenheid met apneu en cyanose optreden, wat verhoogde klinische aandacht vereist. Omgevingsfactoren, met name extreme temperaturen, lijken de frequentie en ernst van de episoden te verergeren.

Lysosomale stapelingsziekte, ook bekend als cerebellaire ataxie, is een genetische aandoening die wordt veroorzaakt door de ophoping van stoffen die niet worden geëlimineerd uit de lysosomen van zenuwcellen.

Aangetaste honden vertonen symptomen zoals een progressief verlies van bewegingscoördinatie (ataxie), abnormale oogbewegingen en gedragsproblemen (agitatie, depressie, agressie). Hoewel reflexen normaal kunnen lijken, onthult neurologisch onderzoek vaak atrofie van de kleine hersenen.

De ziekte wordt autosomaal recessief overgedragen, wat betekent dat alleen honden die twee kopieën van het gemuteerde gen dragen symptomen vertonen, meestal rond de leeftijd van 23 maanden, hoewel het begin kan variëren.

Hypofysaire dwerggroei bij honden is een erfelijke endocriene aandoening die verband houdt met een abnormale ontwikkeling van de hypofyse, wat leidt tot een onvoldoende productie van verschillende essentiële hormonen, waaronder groeihormoon. Aangetaste pups vertonen aanvankelijk een normale groei, gevolgd door een duidelijke vertraging, wat resulteert in proportionele dwerggroei. Deze hormonale tekortkoming gaat vaak gepaard met kenmerkende huidafwijkingen, zoals bilaterale symmetrische alopecia en het behoud van de puppyvacht. Secundaire dermatologische complicaties kunnen optreden, waaronder huidinfecties en pigmentatiestoornissen. Geassocieerde anatomische afwijkingen, met name ter hoogte van de atlanto-axiale overgang, kunnen neurologische symptomen veroorzaken.

Degeneratieve myelopathie is een neurodegeneratieve ziekte met een langzaam verloop die op latere leeftijd begint (8 jaar of ouder). Het eerste klinische teken is ataxie van de achterste ledematen. Naarmate de ziekte vordert, neemt de vaak waargenomen asymmetrische zwakheid toe en tast dan de voorste ledematen aan, wat resulteert in een paraplegie. Het merendeel van de dieren met DM2/DM2 ontwikkelt geen symptomen. Het elimineren van deze dieren uit de fokstrategie vermindert de genetische variatie van het ras en daarom beveelt Progenus deze test niet aan.

Spierdystrofie bij de golden retriever is een homoloog van Duchenne-dystrofie bij de mens. Getroffen honden ontwikkelen klinische symptomen op de leeftijd van 8 tot 10 weken. De symptomen zijn onder andere een schuifelende gang, onvermogen om de kaak volledig te openen, moeite met eten en kromming van de wervelkolom en de ribben, wat resulteert in een gehurkte houding.

Deze ziekte wordt recessief en X-gebonden overgedragen; de mannelijke dieren die de mutatie dragen worden dus allemaal getroffen. Daarentegen worden alleen vrouwelijke dieren met 2 kopieën van het gemuteerde allel getroffen.

Skeletdysplasie type 3 is een erfelijke aandoening die met name is beschreven bij de Vizsla en geassocieerd is met een variant in het PCYT1A-gen. De aandoening leidt vooral tot een verminderde schofthoogte bij homozygote honden, met aanzienlijke individuele variatie. De skeletafwijkingen treffen voornamelijk de ledematen, met verkorte, verdikte en vervormde botten die zichtbaar zijn op beeldvorming. Ondanks deze structurele veranderingen vertonen aangetaste honden niet altijd duidelijke klinische symptomen op korte termijn. Langdurige opvolging wordt echter aanbevolen om mogelijke orthopedische gevolgen met de leeftijd te evalueren.

Stargardt ziekte 1 is een genetische netvliesaandoening die wordt gezien bij de Labrador Retriever. Het veroorzaakt een progressieve degeneratie van de fotoreceptoren, die eerst de visual streak aantast en later het hele netvlies. Aangetaste honden hebben een verminderde visie, merkbaar bij zowel daglicht als bij weinig licht, met abnormale pupilreflexen. De progressie is langzaam en de meeste honden behouden gedurende hun leven nog enige visie. Heterozygote dragers kunnen milde netvliesafwijkingen vertonen zonder duidelijke visuele beperkingen.

Deze test wordt ook aanbevolen voor de Duitse staande korthaar in het kader van het fokprogramma van de Vlaamse overheid (zie het officiële programma).